Περί τα τέλη του 20ου αιώνος, η Επτάνησος Πολιτεία επανήλθεν εις τας αγκάλας της Μητρός Δύσεως. Σύσσωμος ο πληθυσμός εόρτασεν τον τερματισμόν του ανω των 100 ετών βαναύσου, ακαλλιεργήτου και σχετικώς απλύτου εξ Ανατολών Ζυγού, τον οποίον ειχαν επιβάλλει αι Μεγάλαι Δυνάμεις του 1864.
Η εικών, έργον αγιογράφου της εποχής, απεικονίζει μέλη της Κορφιάτικης κοινωνίας (καθώς και ορισμένους ποπολάρους) εν πανηγύρει εις την Πόρταν Ρεμούντα. Τά πλήθη εορτάζουν κατά την τελετήν υψώσεως της Ευρωπαϊκής Παντιέρας επί του Καστέλλου Βέκκιου.
2 σχόλια:
Συνάδων μετά τινος παλαιού συμμαθητού (Αιμιλίου Ζαμίτ) εις την Όπεραν Cavaleria Rusticana ως χορωδοί, διεμήφθη το εξής γεγονός :
Ερωτά ο τενόρος τον Αιμίλιον "κι εσείς Κερκυραίος".
Ο δε Αιμίλιος απαντά "Μάλιστα, Κερκυραίος φιλέλλην".
Πάντοτε ο Αιμίλος πλησίον της καρδιάς μου ευρίσκετο.
"Κερκυραίος Φιλλέλην" ..ναι, υπάρχουν και αυτές οι ρομαντικές προσωπικότητες. Πέραν του Ατλαντικού τις ονομάζουν “bleeding hearts”
Τι πράττει η ψυχή αύτη;
Δημοσίευση σχολίου